تفاوت ستاره با سیاره

تفاوت فیزیکی بین یک ستاره و یک سیاره چیست؟

اول، بیایید درباره ستارگان و سیارات صحبت کنیم. ستاره ها توپ هایی هستند که بسیار گسترده هستند و فشار داخل آنها باعث واکنش هسته ای می شود که باعث می شود آنها روشن و گرم (مانند خورشید، گاهی اوقات حتی داغتر) باشند.

در این میان سیارات کمی متفاوت تر از ستاره هامی باشند. سیاراتی همانند زمین و مریخ دارای یک مرکز فلزی سنگی هستند – به عبارت دیگر، آنها جامد هستند. اما سیاراتی همانند مشتری و زحل اغلب دارای یک مرکز گاز دار، مانند یک ستاره می باشند.  علت این تفاوت از آن جهت است که آن ها به اندازه کافی بزرگ نیستند تا واکنش های هسته ای ایجاد کنند، بنابراین آنها خیلی داغ نیستند و نور زیادی را نمی یابند.

منظومه شمسی فقط یک قسمت کوچک از کهکشان است (که میلیاردها ستاره دارد). و کهکشان های زیادی در جهان شناخته شده وجود دارد. جهان یک مکان بسیار بزرگ است!یک سیاره معمولا به عنوان یک جسم (که ممکن است جامد، مایع، گاز یا ترکیبی از هر سه باشد) تعریف می شود که برای تولید همجوشی هسته ای (که فرایند خورشید است) خیلی کوچک است و ستاره ای را دربر می گیرد. زمین یک نمونه از یک سیاره است و در اطراف خورشید که یک ستاره است، می گردد.

تفاوت ستاره با سیاره
یک ستاره معمولا از جنس گاز است و به اندازه کافی بزرگ و متراکم است که فشار خنک در مرکز آن، همجوشی هسته ای را تعریف می کند. یک منظومه شمسی شامل یک ستاره و سیاره های اطرافش می باشد. منظومه شمسی که ما در آن ساکن هستیم، شما خورشید، سیاره زمین و هشت سیاره دیگر است. اجرام کوچکتری نیز در منظومه شمسی مانند ستاره دنباله دار، سیارک ها و قمر های هر سیاره وجود دارد.

هر کهکشان شامل مجموعه ای از ستاره ها و سیاره های هر ستاره ( ممکن است برخی ستاره ها سیاره نداشته باشند ) که به دلیل وجود گرانش ترکیب می شوند، می باشد. کهکشانی که ما در آن زندگی می کنیم، کهکشان راه شیری گفته می شود.

در کهکشان راه شیری بالغ بر ۲۰۰ میلیارد ستاره وجود دارد. تراکم این ستاره خیلی بالا نیست و تا به حال هیچ کدام از آن ها این کهکشان را ترک نکرده اند. برای رسیدن به دورترین ستاره در این کهکشان، شما می بایست بیشتر از ۱۰ هزار سال با سرعت نور حرکت کنید تا به آن برسید. دورترین مسیری که یک انسان در این منظومه پیماییده است، حدود ۲۴۰ مایل است.

تفاوت ستاره با سیاره
یک ستاره اساسا یک توپ عظیم از گاز با درجه حرارت بالا است … از ۹۹٫۹٪ از هیدروژن (هیدروژن) و هلیوم (ه) تشکیل شده است. بخش بحرانی یک ستاره این است که درجه حرارت در مرکز آن به اندازه کافی بالا است تا بتواند H را به ۲H دیگر تبدیل کند و همچنین مقدار زیادی انرژی LIGHT تولید کند.

تشکیل سیارات و ستارگان با یک رویداد بزرگ آغاز می شود. دانشمندان بر این باورند که این روند زمانی آغاز می شود که یک ابر بزرگ گرد و غبار و گاز فرو ریخته شود. ماده ای که به مرکز می سوزد، ستاره را تشکیل می دهد و بقیه مواد را به عنوان یک ابر در اطراف ستاره چرخانده است. در نهایت، پس از ده ها هزار سال، گرد و غبار در ابر با هم جمع می شوند، تشکیل planetesimals. این جسم ها به عنوان سیارات شناخته شده و تبدیل به بدن بزرگتر می شوند. ستاره ها منبع انرژی هستند؛ آنها نور و گرما را از طریق هسته ی همجوشی هیدروژن و هلیوم در هسته هایشان تولید می کنند. در مقابل، سیارات دارای منبع انرژی تجدیدپذیر نیستند و در زمانی به آرامی خاموش می شوند.

مطالب مرتبط

نظر خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *